Succesfee of vaste prijs? Wat het verdienmodel van een bureau met de samenwerking doet

11 juni 2026 · Mert Özdemir

Een succesfee betaal je alleen als het bureau iemand plaatst; bij een vaste prijs of retainer betaal je voor het werk, ook als de plaatsing uitblijft. Het verschil lijkt financieel, maar het bepaalt vooral hoe een bureau werkt en waarover je straks ruzie maakt. In de gids Carrière in recruitment lees je meer over werken bij of met bureaus.

Wie had hem als eerste gevonden?

Bij SciSports begonnen we met een model dat voor de hand lag: een succesfee. Een club die via onze data een speler vond en kocht, betaalde ons een vergoeding. Voor ons voelde dat eerlijk. Wij leverden waarde, dus we verdienden mee als het lukte.

In de praktijk liep het vast. Een transfer komt zelden in een paar weken rond. Tussen het eerste moment dat een speler op een lijst staat en de dag dat hij tekent, zit vaak anderhalf tot drie jaar. In die tijd zien scouts een speler live, belt er een zaakwaarnemer en ziet de trainer hem op televisie. Als de transfer dan eindelijk rondkwam, begon de discussie. Had de club de speler via ons gevonden, of hadden ze hem toch al op het oog?

Die vraag is achteraf niet eerlijk te beantwoorden, en de discussie zette de samenwerking onder druk. Dus stapten we over op een vast abonnement. Clubs betaalden voor toegang tot onze data en analyses, en wat ze ermee deden, was hun zaak. Daarmee speelde de vraag wie de speler had gevonden geen rol meer. Ik heb dat verhaal verteld in een interview met 7DTV.

Hetzelfde gesprek in werving

Elke recruiter die met bureaus werkt, kent deze discussie. Een bureau stelt een kandidaat voor. De hiring manager zegt dat hij die al kende van LinkedIn. Of een kandidaat solliciteert drie maanden later rechtstreeks, en het bureau stuurt een factuur. Of twee bureaus stellen dezelfde persoon voor, op dezelfde dag.

De vraag is steeds dezelfde als bij die voetbalclubs: wie zag de kandidaat als eerste, en wie heeft recht op de fee? Hoe vaak die vraag opkomt, hangt sterk af van het verdienmodel.

Drie modellen naast elkaar

Contingency search, ook wel no cure, no pay: het bureau krijgt alleen betaald bij een geslaagde plaatsing. Voor de opdrachtgever voelt dat veilig, want zonder resultaat geen kosten. Maar het model heeft een prijs. Een bureau dat alleen bij succes verdient, spreidt zijn risico. Het neemt veel opdrachten tegelijk aan, werkt het hardst aan de vacatures die het snelst te vullen zijn en stuurt cv’s snel in, om de eerste te zijn. Werk je met meerdere bureaus tegelijk op dezelfde vacature, dan wordt het een race. Snelheid wint het dan van zorgvuldigheid, en de discussie over wie de kandidaat als eerste noemde, ligt op de loer.

Retained search: het bureau ontvangt een deel van de fee vooraf, vaak in termijnen, en werkt exclusief aan de opdracht. Dit is gebruikelijk bij executive search. Omdat het bureau ook betaald wordt voor het zoekwerk zelf, kan het de markt grondig in kaart brengen, ook de mensen die niet geïnteresseerd zijn. De vraag “wie zag hem eerst” speelt nauwelijks, want er is maar één bureau, en de opdrachtgever betaalt voor het proces.

RPO, recruitment process outsourcing: een externe partij neemt een deel van het wervingsproces of het hele proces over, voor een langere periode. De afspraken gaan over volume, doorlooptijd en kwaliteit, niet over één plaatsing. Dit lijkt het meest op het abonnement van SciSports: je betaalt voor capaciteit en werkwijze. Een overzicht van aanbieders staat in RPO-aanbieders.

Daarnaast zijn er mengvormen, zoals een kleine vaste vergoeding vooraf met een lagere succesfee, of een vast bedrag per fase. Percentages noem ik hier niet: die verschillen per bureau, functieniveau en markt, en ik heb er geen betrouwbare Nederlandse bron voor gevonden. Vraag offertes op bij meerdere bureaus en vergelijk wat je per model krijgt, niet alleen wat het kost.

Wat het model met het gedrag van het bureau doet

Kijk naar de prikkels. Bij contingency verdient een bureau aan snelheid en volume: zo snel mogelijk zoveel mogelijk plaatsingen bij zoveel mogelijk klanten. Bij retained verdient het aan een goed proces en een tevreden opdrachtgever die terugkomt. Bij RPO verdient het aan een stabiele, voorspelbare relatie.

Geen van die prikkels is slecht. Maar ze passen bij verschillende vacatures. Voor tien vergelijkbare functies in een markt met veel actieve kandidaten kan contingency prima werken. Voor een directeur die nergens solliciteert, wil je een bureau dat tijd mag nemen om de markt uit te kammen. En wie ieder jaar honderd mensen nodig heeft, wil geen honderd losse opdrachten.

Een bureau dat alles tegelijk aanneemt, levert overal half werk. Wie overweegt zelf bij een bureau te gaan werken, kijkt dus ook naar het verdienmodel: het bepaalt hoeveel opdrachten je tegelijk draait. Meer over de rollen en groeipaden in het vak staat in de gids Carrière in recruitment. Dat geldt voor bureaus net zo als voor de recruiter met twintig vacatures.

Afspraken die de discussie voorkomen

De ruzie over wie de kandidaat als eerste zag, voorkom je met afspraken op papier, voordat de eerste kandidaat langskomt.

Leg vast wat een voorstel is. Een kandidaat telt pas als voorgesteld als het bureau een cv of profiel schriftelijk heeft ingediend voor deze specifieke vacature, met toestemming van de kandidaat. Een naam in een telefoongesprek telt niet. Toestemming van de kandidaat is ook vanwege de AVG nodig.

Spreek een eigendomstermijn af. Hoe lang heeft het bureau na een voorstel recht op een fee als je de kandidaat alsnog aanneemt, ook voor een andere functie? Kies een termijn die past bij de doorlooptijd van je vacatures en leg hem vast. Zonder termijn ligt de discussie open tot in lengte van dagen.

Regel dubbele voorstellen. Stelt een tweede bureau of een eigen recruiter dezelfde kandidaat voor, wie gaat dan voor? Gebruikelijk is: wie het eerst schriftelijk voorstelde. Laat je ATS die datum vastleggen, zodat je niet hoeft te zoeken in mailboxen.

Leg vast wat je al kende. Staat een kandidaat al in je ATS of heeft hij in het afgelopen jaar zelf gesolliciteerd, dan meld je dat binnen een korte termijn na het voorstel. Dan weet het bureau waar het aan toe is.

Kies bewust voor exclusiviteit. Wil je dat een bureau tijd in een moeilijke vacature steekt, geef dan een periode exclusiviteit. Dan valt de race weg. In ruil mag je meer vragen: een marktoverzicht, een longlist, een vaste rapportagemoment per week.

Spreek af wat er gebeurt als het misgaat. Wat als een geplaatste kandidaat in de proeftijd vertrekt? Sommige bureaus bieden een vervangingsregeling of een gedeeltelijke terugbetaling. Leg vast wat het is en hoe lang het geldt.

En een reminder die vanzelf zou moeten spreken: een bemiddelaar mag op grond van de Waadi geen vergoeding vragen aan de werkzoekende. De fee betaalt altijd de opdrachtgever.

Hoe meet je of het werkt

Twee metrics vertellen je veel over een bureau. De submittal-to-interview ratio laat zien welk deel van de voorgestelde kandidaten je op gesprek uitnodigt. Is die laag, dan begrijpt het bureau de vraag niet of stuurt het op volume. De gemiddelde fee per plaatsing laat zien wat een hire je via bureaus kost, en die kun je naast je cost per hire via andere kanalen leggen.

Kijk na een jaar ook naar het vroeg verloop van kandidaten per bureau. Een bureau dat snel plaatst en wiens kandidaten na vier maanden weer weg zijn, is duurder dan het lijkt.

Checklist voor je volgende bureaucontract

  • Kies het model bij de vacature: contingency voor volume in een actieve markt, retained voor schaarse of senior functies, RPO voor structureel volume.
  • Definieer schriftelijk wat een voorstel is, inclusief toestemming van de kandidaat.
  • Leg een eigendomstermijn vast die past bij je doorlooptijden.
  • Spreek af wie voorgaat bij dubbele voorstellen en laat je ATS de datum vastleggen.
  • Meld binnen een vaste termijn welke kandidaten je al kende.
  • Overweeg exclusiviteit voor moeilijke vacatures, en vraag er meer voor terug.
  • Leg een vervangings- of terugbetalingsregeling vast.
  • Meet submittal-to-interview ratio en vroeg verloop per bureau.

Een bureau en een opdrachtgever die het eens zijn over het geld, kunnen het weer over de kandidaat hebben. Daar ging het om.