Cost per hire berekenen: welke kosten tellen mee?
Cost per hire bereken je door al je externe en interne wervingskosten in een periode op te tellen en te delen door het aantal hires in diezelfde periode. Externe kosten zijn wat je aan anderen betaalt, zoals bureaus en vacaturesites. Interne kosten zijn je eigen recruiters, systemen en de tijd van hiring managers. Salaris en training na de start tellen niet mee.
Dat klinkt eenvoudig, en toch vergelijken organisaties cijfers die niets met elkaar te maken hebben. De ene telt alleen de bureaufees, de andere ook de salarissen van het recruitmentteam. In de pillar Recruitment data en metrics staat cost per hire tussen de kosten-KPI’s. Hier lees je hoe je hem zo opbouwt dat je er iets aan hebt.
De gangbare norm
De meest gebruikte definitie komt uit de Amerikaanse norm ANSI/SHRM 06001.2012 Cost-per-Hire, opgesteld door SHRM, dat de kostenposten ook in een eigen toelichting beschrijft. De formule is dezelfde als in onze KPI-bibliotheek:
cost per hire = (externe kosten + interne kosten) / aantal hires
De norm beschrijft twee varianten. De interne variant mag je afstemmen op je eigen organisatie; je hoeft niet alle kostensoorten mee te nemen, zolang je vastlegt welke je gebruikt. De vergelijkbare variant gebruikt een vaste, beperktere set kosten, zodat organisaties hun cijfers naast elkaar kunnen leggen. Gebruik voor je eigen sturing de eerste en voor benchmarks de tweede.
Ook de internationale norm voor human capital reporting, ISO 30414, noemt cost per hire bij de wervingsmetrics. Wil je rapporteren volgens die norm, kijk dan naar de definities in de norm zelf.
Externe kosten
De norm noemt een lange lijst. Voor een Nederlandse organisatie zijn dit de posten die je meestal tegenkomt: advertenties en vacaturesites, inclusief social media en marketingmateriaal; fees van wervingsbureaus, contingency of retained; RPO-fees als je werving is uitbesteed; assessments en tests vóór indiensttreding; referentie- en antecedentenonderzoek; referralbonussen voor medewerkers; kosten voor banenbeurzen en wervingsevenementen; reis- en verblijfkosten van kandidaten en recruiters; verhuiskosten en tekenbonussen; en kosten rond kennismigranten, zoals leges en advies.
Ook licenties van sourcingtools en databases horen erbij. Over technologie zoals je ATS moet je een keuze maken. De norm noemt systeemkosten in de basisdefinitie als voorbeeld van interne kosten, maar zet technologiekosten in de tabel bij de externe. Het maakt voor de uitkomst niet uit waar je ze neerzet, zolang je ze één keer telt.
Interne kosten
Hier zit de post die het vaakst ontbreekt: de mensen. De norm rekent met volledige kosten, dus salaris inclusief werkgeverslasten, bonussen en voordelen, van recruiters en sourcers, ook als ze tijdelijk zijn ingehuurd. Verder tellen mee: een deel van de kantoorkosten naar verhouding van het aantal recruiters, opleiding van het recruitmentteam en de tijd van hiring managers in gesprekken. Die laatste bereken je door het aantal interviews te vermenigvuldigen met een intern uurtarief.
Werken je recruiters ook aan andere taken, zoals onboarding of employer branding? Neem dan alleen het deel van hun tijd mee dat naar werving gaat, en schrijf op hoe je dat hebt geschat.
Wat niet meetelt
De norm trekt een duidelijke grens bij de start. Salaris en voordelen van de nieuwe medewerker, training na indiensttreding, verlies door verloop en de tijd tot iemand productief is, horen niet in cost per hire. Die kosten zijn reëel, maar ze meten iets anders. Voor de kwaliteitskant heb je Quality of hire meten zonder perfect systeem.
Een rekenvoorbeeld
Alle bedragen in dit voorbeeld zijn fictief. Ze zijn bedoeld om de berekening te laten zien, niet als benchmark.
Een organisatie met tweehonderdvijftig medewerkers neemt in een jaar 40 mensen aan.
| Externe kosten (fictief) | Bedrag |
|---|---|
| Vacaturesites en advertenties | € 38.000 |
| Bureaufees (3 plaatsingen) | € 45.000 |
| Assessments | € 6.000 |
| Referralbonussen (8 × € 1.000) | € 8.000 |
| ATS-licentie | € 12.000 |
| Totaal extern | € 109.000 |
| Interne kosten (fictief) | Bedrag |
|---|---|
| Twee recruiters, volledige kosten | € 150.000 |
| Tijd hiring managers (120 interviews × 1,5 uur × € 60) | € 10.800 |
| Aandeel kantoorkosten | € 9.000 |
| Opleiding recruitmentteam | € 3.000 |
| Totaal intern | € 172.800 |
Totale wervingskosten: € 109.000 + € 172.800 = € 281.800. Gedeeld door 40 hires is de cost per hire € 7.045.
Kijk wat er gebeurt als je alleen externe kosten telt, zoals veel teams doen: € 109.000 / 40 = € 2.725. Dat is minder dan de helft. Geen van beide cijfers is fout, maar wie ze door elkaar haalt, trekt verkeerde conclusies.
Kijk ook naar de spreiding. De drie bureauplaatsingen kosten in dit voorbeeld alleen al € 15.000 fee per stuk. Het gemiddelde verbergt dat. Splits je cost per hire daarom ook per kanaal, met source of hire ernaast. Waarom het verdienmodel van een bureau iets doet met de samenwerking, lees je in Succesfee of vaste prijs?.
De recruitment cost ratio als aanvulling
Cost per hire straft je af als je veel senior mensen werft. Een directeur werven kost meer dan een stagiair, en dat hoort zo. De norm beschrijft daarom een aanvullende maat: de recruitment cost ratio. Je deelt dezelfde totale kosten niet door het aantal hires, maar door hun totale eerstejaarssalaris, en drukt het uit als percentage.
In het fictieve voorbeeld verdienen de 40 nieuwe medewerkers samen € 2.080.000 in hun eerste jaar (gemiddeld € 52.000, ook fictief). De ratio is dan € 281.800 / € 2.080.000 × 100% = 13,5 procent. Voor elke euro eerstejaarssalaris gaf de organisatie 13,5 cent uit aan werving. Met die maat vergelijk je functieniveaus en jaren met een andere mix eerlijker.
Waar het misgaat
Een lage cost per hire is geen doel. Een team dat bezuinigt op assessments en referentiechecks, verlaagt zijn cijfer en neemt misschien slechtere mensen aan. Ook de norm zelf zegt dat cost per hire niets zegt over de doorlooptijd, de kwaliteit van de hire of de tevredenheid van hiring managers en kandidaten. Meet wat ertoe doet, niet wat telbaar is: leg cost per hire altijd naast time to fill en quality of hire. Waarom je een KPI eerst toetst voordat je erop stuurt, lees je in Meet wat ertoe doet, niet wat telbaar is.
Handvatten
Zo zet je cost per hire op in vijf stappen:
- Kies de periode (meestal een jaar) en leg vast wanneer een hire telt: bij een getekend contract of bij de eerste werkdag.
- Maak een lijst van externe kosten met je financiële afdeling; zoek facturen per post.
- Bereken interne kosten met volledige loonkosten en een eerlijk tijdsaandeel van recruiters; neem de tijd van hiring managers mee.
- Schrijf op welke posten je wel en niet meetelt, zodat je volgend jaar hetzelfde rekent.
- Rapporteer cost per hire per kanaal en per functieniveau, met de recruitment cost ratio en quality of hire ernaast.
De andere kosten- en kwaliteitsmetrics staan in de pillar Recruitment data en metrics. En als je financiële afdeling vraagt waarom je cost per hire ineens verdubbeld is: je bent eerlijk gaan tellen.